Bu saptırıcı imamların, kendilerine uyanları cehenneme götüreceklerine dair Kur’an-ı kerim’de apaçık ilâhî hüküm vardır.

ALLAH-u Teâlâ Âyet-i kerime’lerinde buyurur ki:

“Zâlimlerin sonunun nasıl olduğuna bir bak!”

(Kasas: 40)

Hepsi de helâk olup gittiler.

Cürümlerinin cezasını kat kat gördüler.

Yaptıkları yanlarına kâr kalmadı.

Onlar arkalarına taktıkları kimseleri cehenneme götürecek işleri yapmaya dâvet ediyorlardı.

Onları ilâh edinerek tâbi olanlar da bilgisizce peşlerinden yürüdüler.

“Onları ateşe çağıran imamlar kıldık. Kıyamet günü onlar yardım görmeyeceklerdir.”

(Kasas: 41)

Kendilerine teveccüh eden azabı hiçbir kimse onların üzerinden kaldıramayacak.

Ahiret rüsvaylığının yanısıra dünya rüsvaylığına çarptırılacaklar.

ALLAH-u Teâlâ’nın, meleklerin ve müminlerin lâneti üzerlerine olacak, rahmet-i ilâhîden tardedileceklerdir.

“Bu dünyâ hayatında biz onların peşine bir lânet taktık. (Daima lânetle anılacaklardır.)

Kıyamet gününde ise onlar çirkinleştirilip iğrenç kimselerden olacaklardır.”

(Kasas: 42)

Nitekim diğer bir Âyet-i kerime’de şöyle buyuruluyor:

“Hem burada hem kıyamet gününde lânete uğratılırlar.

Ne kötü yerdir onların götürüldükleri yer!”

(Hud: 99)

ALLAH-u Teâlâ’nın hükmünü umursamayan, kendi zannını hüküm yerine koyanlar var ya!

İşte bu Âyet-i kerime’lerde açıkça görülüyor ki ALLAH-u Teâlâ bunlardan nefret ediyor, lânet ediyor.

Bu öyle bir lânettir ki, ahirette çok çirkin sıfat-ı hayvaniyede görünecekler, pek iğrenç bir halde teşhir edileceklerdir.

ALLAH-u Teâlâ kıyamet gününde ateşin başında durduruldukları, oranın hâl ve ahvâlini gördükleri, o büyük korkuları gözleri ile müşahede ettikleri zamanki durumlarını Âyet-i kerime’lerinde haber veriyor:

“Ateşin kenarına getirilip durdurulduklarında:

‘Ah ne olurdu, keşke dünyâya geri çevrilsek de Rabbimizin âyetlerini inkâr etmesek, inananlardan olsak!’

dediklerini bir görsen!”

(En’am: 27)

Fakat bütün bu temennileri neticesiz kalır.

ALLAH-u Teâlâ onların tıynetlerini ve bâtıl üzerindeki ısrarlarını hiç süphesiz bilmektedir.

Bu temennilerinin şaşkınlıktan ileri geldiğini, pişmanlıklarında samimi olmadıklarını Âyet-i kerime’sinde beyan buyuruyor:

“Hayır! Evvelce gizleyip durdukları işleri karşılarına çıktı da onun için böyle söylüyorlar.

Eğer geri döndürülselerdi, yine kendilerine yasak edilen şeyleri yapmaya devam ederlerdi.

Çünkü onlar gerçekten yalancıdırlar.”

(En’am: 28)

Onlar iman etmeyi arzu ettiklerinden dolayı dünyaya dönüşü istemiş değillerdir.

Azaptan korktukları için ve kendilerini kurtarmak için istemektedirler.

Diğer bir Âyet-i kerime’sinde şöyle buyurmaktadır:

“Onlar için kıyamet günü büyük bir azap vardır.”

(Âl-i imran: 105)

Onlar cehennem azabına giriftar olacaklardır.