Biz küçükken çok büyüktük. Mesela
kollarımızı bir açardık, dünyayı kucaklardık.
Güzeldik biz küçükken..
Ailelerimiz en az beş kez arardı eve beş
dakika geç kaldığımızda. Otobüsteyim bile
diyemezdik, otobüsle bir yere gidemezdik.
Otobüs lükstü, zenginlikti. Koşa koşa eve
varana dek nefes almazdık ve nerdesin sen
sorusunu duymadan cevabı verirdik.
Biz bir gülerdik küçükken, kalbimiz
kahkahalar atardı. Biz küçükken
öğretmenimiz en yakın arkadaşımızla
sıralarımızı ayırmasın diye, teneffüse kadar
konuşmazdık. Not yazardık birbirlerimize.
Biz diyorum küçükken bizdik böyle bayağı bir
kalabalıktık. Yani biz diyebileceğim kadar çok.
Biz küçükken bir büyüktük ki böyle
kollarımızı açsak sığmazdı eni boyu.
Sonra mı? Büyüdük.
Kollarımızı açtığımızda bir kişiyi bile
sığdıramayacak hale geldik. Küçülene kadar
büyüdük, çok büyüdük yani. Biz olamadık bir
daha. Sen, ben olduk. Büyüklük lüks değildi,
zenginlik değildi. Koşa koşa büyüdük.
Büyürken ne de çok küçüldük...

Biz diyorum küçükken bizdik böyle bayağı bir
kalabalıktık. Yani biz diyebileceğim kadar çok.
Biz küçükken bir büyüktük ki böyle
kollarımızı açsak sığmazdı eni boyu....


çok güzel..

"Otobüsteyim bile diyemezdik, otobüsle bir yere gidemezdik.
Otobüs lükstü, zenginlikti. Koşa koşa eve
varana dek nefes almazdık ve nerdesin sen
sorusunu duymadan cevabı verirdik."

Herkeste böyle bir yaşanmışlık varmış demekki...gerçi herkeste değil.."bizim zamanımızda" diye tabir edilen dönemi yaşayan herkeste..sorsan herkese ait bir "bizim zamanımızda" tanımı var..ancak hayır..katıksız bir "bizim zamanımızda" dönemi var..

sorsan herkese ait bir "bizim zamanımızda" tanımı var..ancak hayır..katıksız bir "bizim zamanımızda" dönemi var....

güzel bir tanımlama..