Cüneyd-i bağdadi hazretleri camide iken bir genç gelip:

- Allah rızası için bana yardım edin. Ben yardıma muhtaç bir kimseyim, der.

- Cüneyd-i bağdadi hazretleri bakar ki, genç sapa-sağlam bir insan, bu genç bu haliyle dilencilik yapmaya utanmaz mı? Niye çalışıp kazanmaz da dilencilikle kendini küçük duruma düşürür. Diye düşünür.

O gece Cüneyd-i Bağdadi Hz. bir rüya görür. Rüyasında: camide gördüğü gencin vücudu kebap yapılıp bir tepsiye konmuş önüne getirilir. Cüneyd-i Bağdadi'ye:

- Bunu yiyeceksin derler.

Hazret “o insan etidir, yenir mi?” diye karşılık verdiğinde:

- Ya dün camide nasıl yiyordun... yine öyle yiyeceksin!.. derler.

Daha sonrasını hazret şöyle anlatıyor:

- Meğer gıybet etmişim. Hemen korku ile uyandım. Abdest alıp iki rekat namaz kıldım. Tövbe istiğfar ettim. Sabah olunca, o hakkında konuştuğum genci aramak için dışarı çıktım. Aradım aradım, nihayet genci Dicle nehri kıyılarında buldum ki, önüne tere koymuş onları yiyor.

Genç benim geldiğimi görünce başını kaldırarak:

- Ey Cüneyd! Camide benim hakkımda kötü düşündüğün için tevbe edip pişmanlık duydun mu? Diye sordu.

- Evet dedim...

Genç bana:

- O halde üzülme git! Dedi ve şu ayeti kerimeyi okudu: “Ve O Zattır ki kullarından tövbeyi kabul eder, günahlarını afv eder ve ne yaptıklarını bilir.”

iş ortamında bazen bende bu gaflete düşüyorum...yapılan hataları görünce içimden geçirmiyor değilim

Yüksekte olmanın sorumluluğu daha fazladır.Hani Allah herkese güç yetireceğini soracak ya, o misal...
Büyük insanlar, zihnen bile günah işlese kınanır.Bizim gibi (nefsim için söylüyorum)
avam insanlar ise dil ile söylemezsek, affedileceğimizi umarız.

Bundan bir kaç yıl önce aynı şekilde bir rüya gördüm, tanımadığım birinin etini pişirip sofrada önüme getirdiler, yedim mi hatırlamıyorum..Ancak namaz vakti uyandığımda midem ciddi bir şekilde bulanıyordu, sanki yemişim gibi..Berbat hissettim kendimi ve uzun süre düşündüm kim hakkında ne söylemiş olabilirdim diye..Ama bulamadım belkide hassas olmadığımız için bu konuda yaptığım gıybetin farkında bile değilimdir..

bazen hiç farkında olmuyoruz..sohbet etmek gibi kolay geliyor..hatırlamıyoruz..ne yazıkki

ben bir amca tanıdım..birinin yanında çalışıyordu..biri hakkında konuşulursa kızıyordu..o burda değil neden arkasından konuşuyorsunuz diye çıkış yapardı..ordan biri biz yalan birşey demiyoruz ki olanı söylüyoruz dediğinde ... doğruda olsa ona söz hakkı vermiyorsunuz der konuyu kapatırdı..hayatımda kimse hakkında konuşmayan tek kişi onu gördüm...

Bizim de bir eski komşumuz hanım vardı,
bir gün bir kadın hakkında "ha o çilli kadın mı?" demiş,
gitti ondan helallik diledi, bu kadar hassas bir insandı.

Okadar Çok İnsan Varki Sürekli Birilerinin Açığını Aramakla Meşgul Olup Daha Sonra Bu Kusuru Her Fırsatta Anlatıp Gıybet Eden...Yahu Şunu Anlamıyorum Bunun Faydası Ne O Malum Şahsa ..Ben Şimdi Kalkıp Bi Arkadaşım Hakkında İleri Geri Konuşsam Ne Olacak ...Bazı İnsanlar Vardır İçlerinde Fitne Fesat Kötülük Barından ..O iNSANLARIN Kalplerinde Bir Vana Vardır..Vanayı Açtıkları An Ağızlarından Pislik Akmaya Başlar...Yapma Etme Günahtır Desende Fayda Etmez..Küflenmiş Beyinlerinde İyiliğe Hoşgörüye Yer Kalmamıştır..

Tşkler..