Birinin size bir kalem verdiğini düşünün; kapaklı, içini göstermeyen bir kalem...
Ne kadar mürekkebi olduğunu göremiyorsunuz... Bir-iki deneme cümlesi yazdıktan sonra kalem bitebilir, ya da birçok şeyi değiştirebilecek bir ya da daha çok eser yazabilir.
Kalemi elinize alıp kullanmak yerine, onu bir dolapta ya da çekmecede hiç kullanmadan, kurumaya bırakabilirsiniz...
...
Peki, kullanmaya karar verirseniz, onunla ne yazacaksınız?...
Sevgi mi?... Nefret mi?... Eğlence mi?... Perişanlık mı?... Hayat mı?... Ölüm mü?... Hiçbir şeyi mi?... Yoksa her şeyi mi?...
Yalnızca kendinizi mutlu etmek için mi, yoksa başkaları için de mi yazacaksınız?... Ya da başkaları için yazıp kendinizi mi mutlu edeceksiniz?...
Kelimeleriniz titrek ve silik mi, yoksa koyu ve gözüpek mi olacak?... Süslü mü, sade mi?...
...
Hatta hiç yazacak mısınız?... Bir kez kalem verilince sizin yazmanızı isteyecek hiçbir kural yok... Ön taslak yapacak mısınız?... Kısa notlar almayı düşünüyor musunuz?...
Düşünürken amaçsızca resimler karalayacak mısınız?...
Satırların üzerine mi, arasına mı yazmayı düşünüyorsunuz?.. Belki de orada olmalarına karşın hiç satır görmezsiniz?... Satırlar var mı?...
Bu konuda düşünecek pek çok şey var, değil mi?... Şimdi size bir hayat verildiğini düşleyin...
(...David A Berman)