Kulaklarım üşüyor.

Vapurdan indiğimiz andan itibaren, meteoroloji uzmanlarının günlerdir uyarısını yaptığı soğuk, kulaklarımı ısırırcasına üzerime yapıştı. Gökyüzünün katılaşmış soğukluğunu alnımla yara yara ilerlemeye başladım.

Bu kadar kalabalık ve bu kadar sessizlik dikkat çekici. Yaz kalabalıkları gürültülü olur ve fakat kış kalabalıkları suskundur. Kimseler konuşmuyor.

Kulaklarım üşüyor.

Denizden uzaklaşmaya başladık kalabalık halinde. Birazdan önümüzdeki caddeyi geçip, alt geçide doluşup, sonra da farklı sokaklara dağılacağız. Evlerimize, kaderlerimize, uykusuzluklarımıza, şekersiz kahvelerimize dağılacağız. Ansızın aklımıza gelip de unutabilmek için televizyon kanallarına gömüldüğümüz eski sevgililerimizin hayallerine dalacağız.

Soğuk alnımıza çarpıp sağa sola dağılırken, genç bir kadının çığlık halindeki haykırışı kış sessizliğini paramparça ediyor: “Artık yeter!”

Hava buz parçacıkları gibi dağılmış telaşlı yolcuların ayaklarının önüne düşerken kadının yüzünü seçmeye çalışıyorum. Yakasını kulaklarına kadar kaldırdığı pardesüsü ve aşağıya kadar çektiği şapkasının arasından elinde bir cep telefonu olduğunu fark ediyorum.

Birisiyle konuşuyor kadın.

Ne için yeter, neye yeter bilmiyorum ama kadının haykırışı, hepimizin eve koşturan düşüncelerini bir anda kendi üzerinde topluyor. Artık onun dünyasına sızmaya çalışan yabancılarız hepimiz.

“Bu isyan, bir sevgili isyanı” diye düşünüyorum. Ellerini oğuştursa bile aşktandır diye düşünecektim ben.

Kadın bir isyan, bir acı, bir hüzün, bir çaresizlik, bir öfke haykırışıyla soğuktan büzüşerek yürümeye çalışan bizlerden ayrışıyordu.

Artık farklı bir kadındı o.

Çünkü hepimizin en sessiz, en üşümüş, en yorgun olduğu bir anda içindeki haykırışı dışa taşırıyordu.

**

Kulaklarım üşüyor.

Bir şapka takmak duygusuna hala alışamamış olmama inanamıyorum. Halbuki şemsiyeye bile alışacak duruma geldim. Bir haftadır yanımda bir şemsiye var.

Az önce “artık yeter” diye haykıran kadını bir hayli geride bıraktım. Kışın havanın bu kadar erken saatlerde bu kadar kesif bir karanlığa bürünmesi insanda bir güvensizlik duygusu oluşturuyor.

Derin karanlıkta insanlar dolansa da, yine de tenhalık hissinden kurtulamıyorum. Kış akşamları her mevsimin gecesinden daha tenhadır. İnsanlar bu tenhalığın önüne geçemez.

Kulaklarım üşüyor.

Bir çöp kutusunun önünde birden yaşlıca bir kadınla karşılaşıyorum. Büyük marketlerden birinin önünde duran çöp kutusunun başında, iyi giyimli ve yaşlıca bir kadın.

Kadının çöpteki sebzeleri karıştırdığını fark edince sarsıcı bir şaşkınlık yaşıyorum. Bu kadının yüzü çöplerde sebze toplayanlara özgü yüzlerden biri değil.

Ceplerime tıkıştırdığım ellerim bile fazla geliyor şaşkınlıktan ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Tam o anda gözgöze geliyoruz.

Kulaklarım üşüyor.

Gözlerimi kadından hemen kaçırdım ve fakat saniyenin bilmem kaçta biri kadar süre de olsa bakıştık. Benim ona baktığımı anladı yani. Utanç içindeyim. Kaçıyorum.

“Artık yeter!” diye haykıran kadın, çöpün içinden yemek arayan kadın…

Kulaklarım üşüyordu sadece. Kalbim de üşümeye başlıyor.

sagolasinn

Kulaklarım üşüyordu sadece. Kalbim de üşümeye başlıyor.
teşkler hacker amcaa

bir tarık tufan yazısıdır..
şahsını ve üslubunu çok severim eyvallah..

senın ıcın koydum zaten

hadi ya bu kadar sevildiğimi bilmiyordum

Çok güzeldi tşkler

HEEE COK SEVILION NE DEMESIN