Fırına geldiğimde ortalıkta ekmek görünmüyordu. Eski bir dostum olan fırıncı; “Biraz bekleyeceksin hocam. İki-üç dakikaya kadar çıkartıyorum.” dedi.

Kenardaki tabureye oturup beklemeye koyulurken, içeriye yaşlıca bir adamın girdiğini gördüm. Eskimiş ceketinin sol yakası altında bir madalya parıldıyor ve yürürken hafifçe topallıyordu.

Selâm verdikten sonra, fırıncının tezgâhına yaklaşarak; “Ekmeklerimi alayım! Benim ikizler acıkmıştır.” dedi.

Fırıncı, adamın kendisine uzattığı torbayı alarak tezgâhın altına eğildi ve bir gün öncesine ait olduğu anlaşılan ekmeklerden 4-5 tane çıkardı.

Ben o arada oturması için kendi yerimi o adama vermiş, tezgâhın yanına iyice yaklaşmıştım. Ekmeklerden birkaç tanesinin şekli değişmiş, katılaşmış, taş gibi olmuştu. Fırıncıya sordum:

- Neden taze ekmeği beklemesini söylemiyorsun? Biraz sonra çıkacak dedin ya!..

- Bayat ekmekleri kendisi istiyor. Çok fakir bir adam. Ona bayat ekmekleri yarı fiyatına veriyorum.

- Kim bu adam?

- Kendisi Kore gazilerinden. Oğluyla gelini bir trafik kazasında vefât edince, ikiz torunlarını yanına almıştı. Yıllardır onlara bakıyor, hem de çok az bir maaşı var.

Fırıncının anlattıkları karşısında içimin yandığını hissediyor ve ufak da olsa bir şeyler yapmak istiyordum. Fırıncıya yavaşca dedim ki:

- Aradaki farkı ben vereyim. Hiç olmazsa bugün taze ekmek yesinler.

Fırıncı, teklifimi kabul etti. Biraz sonra da, fırından yeni çıkan taze ekmekleri adamın torbasına doldururken şekli bozuk, bayat ekmekleri de tezgâhın altına koyarken ihtiyara takıldı:

- Bugün çok şanslısın hacı amca. Çocuklar için sana pasta gibi ekmek vereceğim.

Yaşlı adam, bir evlât sevgisiyle kucakladığı torbayı göğsüne bastırarak kapıdan çıkarken bana döndü ve dedi ki:

- Allah, senden razı olsun evlâdım. Bugün onların doğum günüydü...



DÜNYADA BİNLERCE AÇ İNSAN VARKEN LÜTFEN İSRAFTAN KAÇINALIM

Insanın böyle şeyleri okuduktan sonra Yüreği yanmıyor değil yokluğu zorluğu çeken bilir Rabbim bu durumda olan insanlarımızın yar ve yardımcısı olsun

Ders verici bir hikaye,emegine sağlık.

emegine saglık ablacım...böyle yazıları okurken dolmuyorsa insan katılaşmıs kalbi var demektir...

dogum günleri kutlu olsun inşAllah.

Allah razı olsun

sizden de Razı olsun..Asıl içimizde sayısızca yardıma ihtiyacı olup ta kimseye belli etmeyen utanıp sıkılan bu insanları farkeden ve onlara yardım edili uzatan insanlardan razı olsun..

yardıma ihtiyacı var lakin öylesine gururlu ki onurluki ben karşılarında utanıyorum...

yardım gizli olmalı gösteriş olmamalı tıpkı bu hikayedeki gibi...

bir ailemiz babam ile beraber ortak yardımda bulundugumuz yemin ediyorum malk mülk sahiplerinde o kadar gurur o kadar onur şeref haysiyet olamaz ya mümkün degil...

Allah yaptıgımız yardımları kabul eylesin Allah 'ım bütün düşkünleri gözetsin...

Bir öğretmen, derslerinden birinde şu hikayeyi anlatır:

“Seyir halinde bir gemi… Yolcular, güverteye çıkmışlar eğleniyorlardır… Ancak, işler her zaman yolunda gitmez!.. Gemi, aniden bir kazaya uğrar ve denizin derinliklerine doğru batmaya başlar…

Güvertedeki yolcuların arasında evli bir çift bulunuyordur, korku içinde can havliyle kurtarma botuna doğru koşarlar… Ancak botta sadece bir kişilik yer kalmıştrı…
Adam, o an karısını ardında bırakarak botun içine atlar… Kadın, güvertede yapayalnız kalmıştır…

Gemi, neredeyse batmak üzeredir…
Deniz, kadını kendine çekiyordur…

Kadın, bir yandan dalgalarla boğuşurken diğer yandan eşine sesini duyurmak istiyordur…
Söylemek istedikleri vardır…
Bağırmaya çabalıyordur…”

Öğretmen, bu noktada susup, hikayeye devam etmez.

Sınıfa şu soruyu yöneltir:
“Sizce, kadın ne söylemiş olabilir?”
Herkes bir şey söylemiş. Kadının söylemiş olabileceği cümleyle ilgili tahminler çoğunlukla şöylenmiştir: “Senden nefret ediyorum. Ne kadar da körmüşüm seni hiç tanımamışım…”
Aldığı cevaplar öğretmeni memnun etmemiştir…

Öğretmenin dikkatini bu süreç zarfında sessiz, sakin ve yorumsuz kalan bir erkek öğrenci çekmiştir…
Ona doğru yönelir, aklına gelen bir şey varsa söylemesini cevabını öğrenmek istediğini söyler. Çocuk bir süre sessizlik içinde kaldıktan sonra der ki:

“Öğretmenim, benim düşünceme göre kadın, kocasına ‘Çocuğumuza iyi bak, onu koru kolla…’ diye bağırmıştır.”

Öğretmen, hayret içerisinde kalmış, öğrencisine sorar:
“Sen, bu hikayeyi daha önceden duymuş muydun, biliyor muydun?”
Çocuk, kafasını sallar ve der:
“Hayır, duymadım. Annem, hasta olup bizi bu dünyada terk etmeden önce babama aynı bu sözcükleri söylemişti.”

Öğretmen hüzün dolu bir sesle :
“Evet, cevabın doğru…”

Sonra anlatmaya devam eder:
“Gemi, giderek suların altına batıyor, denizin derinliklerine doğru çekiliyordu…
Adama gelince… Evine sağ salim ulaşır ve tek başına kızını büyütür, yetiştirip eğitir.. Seneler geçer… Ve bir gün adam karısına ulaşır…
Bir gün, kızları babasının ardından kalan evrakları düzenlerken hatıra defterini bulur…

Ve anlar ki… Bu yolculuğa çıkmadan önce annesi amansız bir hastalığa yakalanmıştı… fazla zamanı kalmamıştı… Ve aslında o hassas anda, babası kızlarını büyütebilmek için hayatta kalma umudu yakalamıştı…

Babasının yazdıklarını okumayı sürdürür:

‘Aslında o kadar can atıyordum ki okyanusun derinliğinde seninle birlikte olmak için… Buna rağmen kızımızın uğruna, senin tek başına dalgalar arasında kaybolmana razı oldum’…”

HİKAYE, BÖYLECE SON BULUR…

Sınıf, derin bir sessizlik içindedir…
Öğretmen, öğrencilerinin bu hikayenin içerdiği ahlaki dersi almış olduklarını anlar…

Ders, bu dünyadaki ‘hayır ve şer’le, ‘iyilik ve kötülük’le ilgilidir…
Her işin, her olayın, her durumun ötesinde; her bağırışın, her sözün ardında bazen öyle karmaşık durumlar mevcuttur ki onların idrak edilmesi çok zordur…
Bu nedenledir ki asla yüzeysel düşünmeyelim ve anlamadan, idrak etmeden kimseyi yargılamaya kalkmayalım…

Hesap ödeme konusunda hevesli olanlar; cepleri parayla dolu olduğu için değil, dostluk ve arkadaşlığa paradan daha çok değer verdikleri için,
Çalışma hayatında her işi yapmak için istekli olanlar; ahmak oldukları için değil sorumluluklarını iyi bildikleri için,
Her kavga ve tartışmadan sonra ağızlarını özür dilemek için açanlar, suçlu oldukları için değil sizi gerçek dostu olarak gördükleri için,
Size mesaj gönderenler, yapacak başka işleri olmadığından değil sizin sevginizi kendi canlarında ve yüreklerinde taşıdıkları için yaparlar...

Gün gelecek hepimiz birbirimizden ayrılacağız…
Sohbetlerimizi, yürekten özleyeceğiz…
Rüyalarımızı hatırlayacağız…
Günler, aylar, seneler birbiri ardına öyle büyük bir hızla geçer ki…
Ve artık geridekilerle hiçbir bağlantı kalmaz…
Ve bir gün çocuklarımız bizim resimlerimizi görüp soracaklar:

“Kim bunlar?”

Biz gözlerimizde saklı gözyaşlarımızla, acı bir tebessümle onları kalbimizin en derinlerinde hissederek diyeceğiz ki:

“Onlar ki yaşamımın en güzel günlerini birlikte geçirmiş olduğum insanlar…”

Selam ve dua ve MUHABBETLE...

İki hikaye de birbirinden güzel. İnsan olmanın ne demek olduğunu çok güzel anlattılar.

Allah razı olsun.

Her işin, her olayın, her durumun ötesinde; her bağırışın, her sözün ardında bazen öyle karmaşık durumlar mevcuttur ki onların idrak edilmesi çok zordur...

Kesinlikle öyle...