Bir Gece



Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,

Kumdan, ayın ondördü; bir öksüz çıkıverdi!

Lakin, o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler;

Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!


Nerden görecekler? Göremezlerdi tabii,

Bir kerre, zuhut ettiği çöl en sapa yerdi;

Bir kerre de, ma'mure-i dünya, o zamanlar,

Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.





Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;

Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!

Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin,

Salgındı, bugün Şark'ı yıkan, tefrika derdi



Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,

Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!

Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma'sum,

Bır hamlede kayserleri, kisraları serdi!





Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;

Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi, geberdi!

Alemlere, rahmetti, evet şer'-i mübini,

Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi.


Dünya neye sahipse, onun vergisidir hep;

Medyun ona cemiyetti, medyun ona ferdi.

Medyundur o mas'uma bütün bir beşeriyyet...

Ya Rab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşret.


Mehmet Akif Ersoy
_________________