Kalbimin zirvelerinde hep seni düşündüm
Şimdi ise gönlünde yerlerde sürünüyorum
Rüzgâr her estiğinde seni uçurmasın diye direndim
Akreplerin haykırması gibi nefretin ile süründüm
Anlamsızlıklarınla yok oldum kin ve nefretinle
Kin ve nefret dolu sözlerin eriyip dudaklarına indiğinde
Yağan her yağmur damlası gibi
Birer kurşun olup yüreğime saplandı
Yüreğime saplanan o sözlerin iyi niyetimin katili oldu
Sensiz düşsüzlüğün anaforuna kapıldım dondum sonum oldu
Gönlüm kin nefret sözlerinle yorgun düştü
Dilimde sözler dilsiz kaldı bana küstü
Şimdi kimseye göstermeye kıyamadığım
Hüznümle yaşıyorum bakışına doyamadığım
Gül yüzüne hasret kaldığım
Yara almış kabuk bağlamış yaranın adı ise saadet
Ne olur sevgilim sen gel de beni bir defa af et
Geçmişin o küf kokan sayfalarını kapatalım
Mutlu geleceğimizin önünü açalım
Üzerimize doğan saadet güneşini batırtmayalım
Hep doğsun beyaz güvercin gözlerinle
Hep doğsun
Mehmet Aluç