.Benim Zarifoğlum, çerçevesi “karizmatik, serseri, sakalları güzel, aşık, Avrupa’yı otostopla dolaşacak kadar cesur” olarak çizilen o adamla ilgisiz bir Zarifoğlu’dur. Avrupa’yı otostopla dolaşmasını sadece Yaşamak’ta ve şiirlerinde müthiş bir malzeme olarak kullandığı için önemserim. O kızı sevmesini de öyle.

2.Benim Zarifoğlu’nu tanımladığım iki kelime vardır: Müslüman ve sanatçı.

3.Zarifoğlu’nun Müslümanlığı, “düz ayak” bir Müslümanlıktır. Fıkhın, tefsirin, hadisin en derin meseleleriyle boğuşmak, kafa karıştırmak eksenli bir Müslümanlık değil. Ümmetin derdiyle dertlenen, mahallenin esnafına selam vermeyi dinin en önemli unsurlarından biri olarak gören bir Müslümanlık.

4.Sanatçılık bahsine gelince. Şair-i maderzatlıkla açıklanabilecek kadar kolay değil Zarifoğlu’nun sanatçılığı. Rilke eksenli Alman şiirinden etkilendiği, modern şiirin atar damarlarını bildiği çok açık. Dehşet bir dönüştürme gücü olduğu da. Adamın dokunduğu şey şiir oluyor. Hikaye yazarken de, roman yazarken de bu böyle.

5.“Çalışan Anne” şiiri, bir tokat gibidir: “Korkunç / Bir fırtına çıkıyor / Annem evden gidince” Okuyunca şaşırırsınız. İrkilirsiniz. Modern hayata bu denli sert bir aparkatı bu denli birdenbire ve bu denli kendiliğinden yapabilmek büyük bir kabiliyet gerektirir.

6.Zarifoğlu’nun şiirlerini, “Korku ve Yakarış” kitabından ibaret sayan anlayışın aksine, Zarifoğlu şiirinin, evet, en okunaklı; ama aynı zamanda en başkaları tarafından yazılabilir şiirlerinin Korku ve Yakarış’ta olduğunu düşünürüm ben. İsmi bende saklı bir arkadaşı şunu anlatmıştı: “Yakın çevresi Zarifoğlu’na “şiirlerini anlamıyoruz, biraz daha anlaşılır şiirler yaz” baskısını o denli çok yaptı ki adamcağız en sonunda önüne bir İslam coğrafyası haritası açıp, bir de İslam tarihine göz atarak yazmaya başladı. Korku ve Yakarış’taki şiirlerin çoğu öyle yazılmıştır.”

7.Korku ve Yakarış’ın en sevdiğim şiiri “Kırk Yaşlarında Bir Adamın Konusu”dur. “Stad, Berducesi, Ve Sen Kuş Olur Gidersin Bir Trenle, Mavi Gök Orda mı?” bir çırpıda aklıma gelen diğer Zarifoğlu şiirleri.

8.Türk şiirinde erotizmi bu kadar müthiş bir başarı ile şiire yediren başka bir şair yoktur.

9.Ahmet Murat söylemişti: “Zarifoğlu yazarken bir sigara molası verip kalkıyor. Sigarası bittikten sonra şiire dönüyor. Ben o molayı anlıyorum.”

10.Söylemeliyim galiba: Çocuk kitapları, hikayeleri, politik yazıları, romanları, dergisi olmasa da olurdu. Ama şiirleri ve Yaşamak’ı olmasaydı Zarifoğlu olmazdı.

11.Özalizm yıllarında İslamcı ağabeylerimiz umran görüp istikbal elde etmek için Ankara’da kulis yaparlarken, Zarifoğlu İstanbul radyosuna gelip “kıt kanaat” geçinmeye razı gelmişti. Bu, pek çok bakımdan düşündürücüdür.

12.Cahit Zarifoğlu’nun karakterini ortaya koyan bir olay: Yer Büyük Doğu yönetim evi. 10-12 kişi var mekanda. Herkes, sus pus, hazır kıta Necip Fazıl’ı dinliyor. Zarifoğlu, kitap karıştırıyor kütüphanede. Necip Fazıl sonunda patlıyor: “Oğlum. Mozart burada, sen notalarla uğraşıyorsun.”

13.Burada bitsin. Son söz: Benim Zarifoğlum Müslüman ve sanatçı. Günahıyla, sevabıyla Müslüman. İyisiyle kötüsüyle sanatçı. Evliya değil. Karizma abidesi değil. Bazılarının sandığı gibi siyasal aksiyon insanı değil. Müslüman ve sanatçı. Allah ikimize de rahmet etsin

İSMAİL KILIÇARSLAN..

Zarif Bir 'Zarifoglu...'

“Oğlum. Mozart burada, sen notalarla uğraşıyorsun.” Su kisim cok hosmus =) Tesekkurler...

ismail abi c.zarifoğlu üstadı çok güzel tasvir etmiş takdire şayan bi yazı...
eyvallah relaxx...:sırıtık: