O esrarlı yangına bu can nasıl dayandı 
Sahile vurdu kalbim su yandı, kum da yandı, 
Bir mum gibi eriyip aktı uykusuzluğum 
Ölüme baş kaldıran dertli uykum da yandı 
Yurdumdan mahrum edip dolaştırdın cem gibi 
Ruhumla söndü alev sonra ruhum da yandı 
Kül oldu bir yiğidin figanıyla her umut 
Bülbülün küllerine konan puhum da yandı 
Böylesi bir yangın görmedi Nemrut bile 
Kaktüsün gölgesinde nazlı ahım da yandı 
Ahımdır zannederdim en belalı kıvılcım 
Kirpiğine dokunan kanlı ahım da yandı 
Bir damla su ver bana ey çöl, bari sen küsme
Kalmadı hiçbir şeyim bak günahım da yandı 
Yenilgiler bir tufan gibi çöktü üstüme 
Ülkem yıkıldı heyhat, ordugahım da yandı. 
Köleleri her akşam duman kıldı gözlerim 
Başıma tac ettiğim padişahım da yandı 
İlk defa böylesine tutuştu gökkuşağı 
Renklerim siyah oldu ve siyahım da yandı 
Ondan başka ne varsa yandı, yandık sen ve ben 
Onu göreyim diye kıblegahım da yandı