Karanlıklar ışığa selam ediyor,
sabırsızlığım ahlarıma ah katıyor,
sevgili hançer oldu ,yarama tuz basıyor!
Ruh dinginlik arıyor,
aramalarım sonuçsuz kalıyor...
Hatırsız satırların arasında kalmış halim,
sirenler adeta beynimde çalıyor,
alemin içinde bir ademim ben de,
bazen asık suratlı ,
bazen gülmeye mecbur bir adem!
Nedenlerim sonuçlarıma hazır değil sanki,
sanki şiirlerim benden habersiz,
kaldırım taşları kadar ezilmiş ruhum,
günahlarım bir dünya,
sevaplarımın yüzü asık!
Ayaklarım çelebi değil;ama
gönlümün basmadığı yer kalmadı!
Yare sarıldım kaçtı,
dostlara yaklaştım, iyi günlerim yanımda yoktu!
Sonu gelmeyen bir şarkı olsun istiyorum bu ben;
içinde aşkı anlatan,
dinledikçe hüzün saçan!
Karanlıklar çıkarya hani ışığa,
ay güneşin habercisiya hani,
hüzünlerde umudun habercisi olur belki bu şarkıyla!
Belki şikayetlerim biter bana!
Belki sevilmeyi hak eder bu ben!
Belki... Belki...
Dilekçem de anlatmıyor artık gerçeği,
yıllarını arayan yaşlılar gibi,
çoçuk olmaya hasret ruhum!
Bom boş ellerim,
çaresizliği anlatan resimler olurya hani;
elleri ensesinde bir adam ,
gecenin karanlığı yanında,
dizleri üzerine çökmüş! İşte böyle bu ben!
Resimler de yalan ,
şiirler de yalan,
arayanlar bulur elbet ;ama
ayaklar yorgun,gönüller bezgin!
Anlamak istiyorum,
anlayamıyorum,
anlatmak istiyorum anlatamıyorum!
Diller lal olmuş,
gönül karanlığa küşmüş,
şikayetlerim şükrü örtmüş,
Beklemek zor geliyor beklenilenler çok uzakmış!
Sevilenler şımarık;sevenler gurursuz,
yazılanlar sahipsiz okunanlar etkisiz!
Yine de umut,
yine de beklemek,
yine de belki!
ÇAĞDAŞ