‘Hayat hepimizin hevesini kırıyor... Zehiri alınmış bir vedayım, kendimle buluşmalıyım...’ dedi Kadın!
Adam, ışığın gittiği yöne doğru yürüyor fakat, hep eksik ve yarım bırakılmışlık duygusu peşini bırakmıyordu...
Fazla tedirgindi... ve kendini belki de hiç gerekmediği halde gerekerek yaşıyordu Adam! Şehrin anlamsız kalabalığı, gürültüsü, hesaplı ve sahte ilişkileri, geçmişte yaşadığı sıkıntılı günler çok mu yormuştu onu?.. Bunalıyordu; dinlenirken de, öfkeliyken de, sevinirken de, mutluyken de...
‘Hayat yine de çok basit...’ dedi Kadın! ‘İnsanların kafası karışık!..’
Tüyleri diken diken, yüreği, ağzında bir Adam’dı!.. Hayat onu her gün dövüyordu... Korkularını sevmiyor, korkularından ödü kopuyordu... Hayalleri olmasaydı; dünya ‘her şeye rağmen yaşanmaya değer’ olmasaydı; yaşamın ilk darbesiyle yıkılabilirdi!..
“Topallayan da yol alıyordu”... ama hem “tutuklu” hem “gardiyan” yaşamanın acısı başkaydı...
‘Nereye gidersen git, ne yaparsan yap, aşkı yanına almayı unutma...’ dedi Kadın!
‘Ne kadar haklısın, her şeyi aşk sandığım için önce aşka yenildim...’ dedi Adam!
“Özgün olmak için dürüst olmak yeterlidir...” dedi Wittgenstein!..
“Kendinden başka hiçbir eksiğim yok!” dedi Kafka!
“Çağdaş bir ortaçağ yaşıyoruz” dedi Umberto Eco!
Her şey kendi kaktüsüne dönecek kadar sahici değildi artık! Ve aşk; ateş ile su arasındaki tabiatı gördü, maziye kaçtı!..
Engin Turgut
Bay Ah! ile Bayan Vah!
Bunu ilk beğenen sen ol.
