Bir kitapta okudum "Ayrılık neden üşütür insanı" diye soruyor... Sahi neden?

Geceler uzar, yollar uzar, gözyaşları uzar, gökyüzünün mavisi griye uzar... Hiçbirşey bitmek bilmez artık ayrılınca...

Dalgalar hırçınlaşır, yağmurlar hep üstümüze yağar, bütün renkler değişir...

Gözler hep dolu doludur artık, herşey dokunur insana, düştü düşecek yaşlar uzar... Nefesin kesilir, yüreğin sıkılır, aklın karışır... Gönlün karışır...

Bütün dünyaya kapatıp kapılarını öylece donup kalmak istersin, öylece dondurup kalmak herşeyi, soğuklar uzar...

Canınız acır, içinize bir bıçak saplamışlar sanki, yanar da yanar insan... Göğüste bitmek bilmez bir ağrı başlar... Ağızlarda akşamdan kalan acı bir tat, midenize bir taş oturup kalır... Acılar uzar...

Artık ne evlere sığabilirsiniz, ne yollara, ne de yüreğinize.. Uykular haram, sanki bütün şarkılar size söylenmiş gibi olur... Can acıtan şarkılar...

En güzel, en sevecen parçamızı alıp götürür bizden... Bir parça koparıp neremizden bilmem alıp götürür...

Soğuk sopsoğuktur her yer, Ağustos ta bile üşürsün...

AYRILIK NEDEN ÜÞÜTÜR İNSANI???....

ayrılık
daha ne kalmıskı yazılcak ama ben belk ı tekrar olcak ama
ınsanın bı kalbı wardır hep yerınde durur sanırılır ama onun atma mekanızması askdır sevdıgır o sevdıyı onun ıcıne dolduran kısı gıderse kalp artık atmamaya baslar. ve ınsan olur. ondan sonrakı yasamında bı ruh gıbı dolasır. keske hıc ayrılık olmasa hep sevdıklerı ıle olsa herkes ama olmuor ısde.

teşekkurler ablam güzeldi