zorunluluk biraz, şartların değişmesi, kendi çıkarlarıma daha uygun görünmesi belki de, bazen de yeni ufuklara yelken açmak.
ama geçmiyor ki gülüm, özlemeden, sevmeden, pişman olmadan günler. her hatırasına her anına yüklenmiş umutların sönmüş olmasıyla belki de, ama yok etmeden yaşatmak ve büyütmek usanmadan...
haykırmak isyan etmek hayata , lakin sonra susmak, vazgeçmek... her kararımın sonuna kadar ardındayım diyerek pişmanlıktan kurtulmak, ölesiye kendini kandırmak. geri dönmek ya da başka yöne gitmek ne farkederdi, senin olmadığın yerlere, seni aramak için gittiğimi nereden bilirdim...
şimdi sen yoksun, olduğum yer, seni arındırmış, unutturmuş... tekrar yazmak istiyorum adını çiçeklere, ağaçlara, çocukların gülücüklerine lakin... ayrılık... ben , sensizlik ve de sonsuzluk yolcuğum....