"Bil ki ey sevgili

Ben seni aklımdan hiç çıkarmadım;

ben sadece aklımı çıkardım
Ve böyle bilsin bütün dünya
ben aklımı senin rağmına değil
senin uğruna senden çıkardım..."

Âşıkken bile ayrılık şarkıları dinleyen iki ayrı nakarattık.

‘‘Biz’’i kanattık.

Bu ayrılık hastalığında Sana lokman mı hekim?

Yoksa ben

Sensiz yediğim her lokmayıharam mı bilmeliyim?

Bir halvet sonrası sordu Mevlana:

“Neden bana Hamuş dersin Şems? Gayri açıklaman gerekmiyor mu?”

Tebessüm etti Şems. Sonra Mevlana’ya şimdiye kadar bakmadığı gibi baktı. Efsun doluydu gözleri. Mevlana’nın içine katre katre ferahlık akıtan bakışlarla başladı anlatmaya:

“Hamuş; aşığın suskunluk halidir. İnsanın bazen gönlünden iki türlü ses gelir biri “yalnız sevmekle iktifa et… Yeter!” der. Diğeri de “yalnız sevmek kâfi midir, sevilmek lazım değil mi?” der.

İkinci sedaya verilecek cevap ‘’sen sevdiğinden gayrı mısın ki ayrıca sevilmeye talip oluyorsun? Sus der. Sevmeyi yani aşkı sana veren kim der?
Tecelliyi sırf mürşidinin varlığında değil, bütün cihanda seyret.”