İnsanın kalbinde mü'min kardeşlerini Allah için sevme duygusu kuvvetlendikçe bu sevgi sahibini dostluğa yardım etmeye sevdiğini malıyla canıyla ve diliyle müdafaa etmeye teşvik eder. Allah için olan sevgi bir kimseyi şahsı için değil de ahiret nimetlerini kazanmaya vesile olmasından dolayı sevmektir. Onun için Fudayl bin İyaz (rahmetullahi aleyh) demiştir ki: "Bir kişinin mü'min kardeşinin yüzüne sevgi ve merhamet duyguları ile bakması kendisi için bir ibadettir." Unutmamak lazımdır ki Allah için mü'min kardeşlerini seven kimseler sevgilerinin miktarınca mükâfat ve sevap kazanır.
Mü'min olan kimseleri ancak mü'min olanlar sever. Mü'min olan kimseye buğzetmek münafıklık alâmetidir. Bu söz hepimize büyük bir derstir. Şayet niyetimiz Allah için olursa mü'min kardeşlerimizde sevecek bir haslet muhakkak buluruz. Çünkü onlar Allah-u Zülcelâl’e iman etmişlerdir. Eğer onlara sevgi gözü ile bakarsak mutlaka kalbimizde onlara karşı sevgi oluşur. Ama daima kusur aramaya çalışırsak şeytan ve nefis bizi peşine takarakmü’min kardeşlerimize karşı kalbimizi kinle doldurur. Mü'min kardeşler olarak birbirimize kızmadan buğzetmeden kin duymadan birbirimize hep iyilikle rıfkla yumuşaklıkla davranmalıyız.
Hz. Hüseyin (radıyu anh) diyor ki: “Allah-u Zülcelâl bütün insanları topladığı zaman: - Fazilet sahipleri neredeler? Diye bir ses duyulur. Bir grup insan ayağa kalkıp cennete doğru yürümeye başlarlar. Bunun üzerine melekler önlerine çıkarak: - Nereye gitmek istiyorsunuz? Diye sorunca onlar da: - Cennete gitmek istiyoruz derler. Melekler: - Hesaptan önce mi? Diye sorunca onlar da: - Evet hesaptan önce! Derler. Melekler: - Siz kimsiniz? Diye sorunca: -Biz fazilet sahipleriyiz diye cevaplarlar. Melekler: - Dünyadaki faziletiniz ne idi? Diye sorunca: - Bize karşı yapılan cahillikleri olgunlukla karşılar bize kötülük edenlerin kusurlarını affederdik derler. Bunun üzerine melekler: - Haydi cennete giriniz iyi amel işleyenlerin mükâfatı ne güzeldir derler.
Arkasından yine aynı ses: - Dünyadayken Allah'a dost olanlar nerede? Diye seslenir. Bu çağrı üzerine bir grup insan yine cennete yönelirler ve meleklerle karşılaşırlar. Melekler onlara kim olduklarını sorunca: - Biz yeryüzünde Allah-u Zülcelâl'in dostlarıyız derler. Melekler: - Allah'a nasıl dost olmuştunuz? diye sorarlar.
- Bizler dünyadayken Allah için birbirimizi seviyor Allah için birbirimize ikramda bulunuyor ve Allah için birbirimizi ziyaret ediyorduk derler. Bunun üzerine melekler: - Haydi cennete giriniz iyi amel işleyenlerin mükâfatı ne güzeldir derler.” (Envarü’l Aşikin; 504)
İşte Allah için sevmenin dünyada mü'min kardeşlerimizle iyi geçinmenin iyi davranmanın mükâfatı böyledir.

Seyda Muhammed Konyevi Hz. (K.S)

Emegine guzel yuregine saglik.
Keske herkes boyle olabilse dicem bu imkansiz.
Enazindan boyle dusunen hayirli kisilerle karsilastir bizi Allah im.

Amin Tugce.
Zaten neden kavga eder insanlar hic anlamam, hadi ettiler küslüğü neden uzatirlar ki.. Allah o kadar cok o kadar buyuk gunahlarimizi bile affediyorsa biz kim oluyoruzda neyin gurunu yapiyoruz, küslüğü uzatıyoruz. Rabbim kalbimizden kinden nefretten uzak tutsun bizleri. Teşekkürler.

eyvallah...