İran’da yaşamış Velilerden “Ebu İshak Şirazî” hazretleri, bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki,

- Allahü teala bir kulunu severse, ona iki nimet verir, buyurdu.
- Onlar nedir? dediler.

Buyurdu ki:
- Birincisi, sevdiği bir kulunu tanıtır ona.
- Sevdiği kuldan maksat nedir hocam?
- Hakiki bir islam alimidir, Allah dostu bir Velidir. Bu büyük zatları tanıtır ve sevdirir onları.

- İkinci nimet nedir hocam?
- Hayırlı bir iş. Yani insanların dünyasına veya ahiretine faydası olan bir işte çalıştırır o sevdiği kulunu.

Sordular:
- Daha çok severse hocam?
- O zaman dert ve bela verir ona.
- Sevdiği kula mı dert bela verir?
- Evet. Ama bu dertleri nimet bilir o kimseler. Derd-ü belayı kemend’e benzetmiştir büyükler. Cenab-ı Hak, bu kementle tutup kendine çeker sevdiklerini.


bende mutlu oldugum zamanlar ürperiyorum...birazcık dünya nimetlerinden tattıgımda hep temkinli oluyorum kendimi kaptıramıyorum..biliyorum ki, herşeyin sonu var...

bazen kendimi ortada kalmış kapana kısılmış gibi hissediyorum... :'(selam ve dua ile

Rabbim sevdiği kullardan eylesin

aminnnn

SAOLUN PAYLAŞIM İÇİN

Allah razı oılsun...

Allah razı olsun...