Akmak için çırpınan bir damla olsun kağıda değmek için yalvaran
Meşk etmek meşk edipte yükselmek için Sema'ya durmadan
Dua eden mürekkebi bilir misin?
Bilmezsin...
Bilemezsin...
O mürekkep ki bir 'Vav' için dalga dalga kıvrılan
O mürekkep ki 'Elif' olabilmek için yalvaran...
Kalemi kendine Leyla bellemiş o mürekkebi anlayamazsın...
Abdest ile varmak ister Leyla'sı bellediği kaleme...
Temiz bir buluşma ister o mürekkep tertemiz...
Bu büyük buluşma için hazırlık ister mürekkep kaşları dimdik olsun ister...
Böyle ister ki her kağıda dokunuşunda Leyla ile
o İlahi harfleri hakkı ile Meşk edebilsin...
Güzel kokular içinde buluşmak ister mürekkep kalem ile
O leyla bellediği kalem kendisine her dokunuşunda
misk-i amber kokularına hasretini daha bir demlemek ister...
Gözyaşı ister mürekkep Leyla' beklerken
O Leyla tutan ellerdeki gözleri bir Nur pınarı ister
Hiç bir söz olmaksızın buluşmak ister mürekkep Leylası ile
Herşeyi lal herşeyi hiç bellemek ister O an
Yalnız Leylası bellediği kalemi geldiğinde konuşmak ister o siyah Nuru ile
Onsuz tek harf konuşmaya dili varmaz
Ve o buluşma anında kendisini buluşturan o Vesile-i İnsan bu alemden
Kalem ile mürekkep arasından
Leyla ile Mecnun arasından çıksın ister
Mürekkep
Hasret kaldığı Leylasına kavuştuğunda dayanamaz
ve her bir dokunuşda bir başka Meşk eder...
Ve her meşkde o vesile-i İnsanı yok eder...