yaşamak, insanı yorar mı?
insanı yoran kendi yansıması mı?
ben sussam kulağın beni duyar mı?
şu aramızda dolaşan, söylemek isteyip de içine attıkların mı?

dikkat edersen hep soru soruyorum
şiiri duyan insan, biraz hüzün arar içinde ama
kusura bakma, bünyemde hüzün barındırmıyorum

gez, göz, ufacık
hayal/mayal hep birer yalancık
hani biz hep çocuk kalacaktık
hani dilimize yalan alıp
insanların arasına karışmayacaktık?

dikkat edersen et birbirine kaynıyor
ama iki insan, eninde sonunda ayrılıyor

her şey bitiyor, farkında mısın?
ve farkında mısın yine bilmiyorum ama
şu an aldığın nefesin
bir muadili daha yok
ve kaç insan var daha senin gibi
kaç istek, kaç nefis
başka şekillerde, başka yerlerde…

beni anlamayanlardan ziyade
anlıyormuş gibi yapıp
aklımın çemberine çomak sokanlar
gerçekten fazla oluyorlar!

küstüm
şaka…
küsmek yakışmıyor vücuduma
henüz onbeş iken yirmi diyorlardı
otuz olduğumda rahmetli demesinler diye
küsmüyorum kimseye
gözümü dikiyorum aleme
iki kez parçalıyorum kendimi
biri kendime, biri aleme…

ah şu deli dolu kalbimin deli deli doldurduğu aklımın içinde bir akıllı/ bir deli, ne olduğunu
benim bile bilmediğim kekremsi ve erişilememiş istek ve arzuların biçare kıldığı şu halime bak…
reva mıdır derler delikanlıya
revadır, ne de olsa yalan dünya…

koy bir şeyler kendinden
senden çalsın bu akşam
çok dinledim başkalarını
makamımız ne nihavent, ne hüzzam…

yalnız bir ben kalmışım
şöyle evin içinde dolanırken aynada görüyorum kendimi
benden önce gözlerim irkiliyor
büyümüşüm be yahu
büyümek bir insanda bu kadar mı acemi duruyor…

sadete gelesim var
ama ondan da önce taklalara gelesi cümlelerim var
bir şairin
(ya da ne denirse işte artık ona)
hayatı şiir kadar
gel gelelim içindeki gülüşü görse bir çift göz,
mazAllah cihan yanar…

netice itibariyle
teşekkür ederim herkese
kendi kirli elleriyle beni de kirletip
kendileri gibi düşünmemi sağladılar bir yerde…
e bunca emek, bunca çaba boşa gitmemeliydi elbette

hıh,
bazı insanlar var
anti-depresan falan alıyorlar
halbuki bir “Allah” deseler
ne antisi kalır, ne depresyonlar

kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerdeyim
gelmesin yanıma sakın kendini kelimelerle ifade etmeye çalışan
yeminim olsun önce ben sendelerim

velhasıl
bu benim
bu benim yüreğim
göreceğiz bakalım
yürek yiğit midir
yoksa köçeklik mi ettiğim?

Çoğumuzun kendini içinde bulduğu şiirler vardır...Başka bir şiir daha yok ki beni bana bu kadar iyi anlatsın =)

Bugün kendime sarıldım yine =) Bugün kendimi kendime anlatasım geldi yine... Bugün yine açtım şiirimi son ses evdeki sesleri basırsın diye.....Bugün yine baktım aynaya büyümüşüm be yahu =) büyümek bir insan da bu kadar mı acemi durur...Bugün yine ben, Bugün yine odamda dolaşanların söylemek isteyipde içime attıklarım olduğunu anladım dolaştım duvarlarımda =) hıhh =) acı tebessümlerimle bugün yine son ses açtım şiirimi .... Teşekkür ediyorum bu acıda olsa tebessümleri hediye edenlerime...... =))

ah şu deli dolu kalbimin deli deli doldurduğu aklımın içinde bir akıllı/ bir deli, ne olduğunu
benim bile bilmediğim kekremsi ve erişilememiş istek ve arzuların biçare kıldığı şu halime bak…

netice itibariyle
teşekkür ederim herkese
kendi kirli elleriyle beni de kirletip
kendileri gibi düşünmemi sağladılar bir yerde…
e bunca emek, bunca çaba boşa gitmemeliydi elbette

hıh,
bazı insanlar var
anti-depresan falan alıyorlar
halbuki bir “Allah” deseler
ne antisi kalır, ne depresyonlar

gez, göz, ufacık
hayal/mayal hep birer yalancık
hani biz hep çocuk kalacaktık
hani dilimize yalan alıp
insanların arasına karışmayacaktık?