Selamünaleyküm arkadaşlar,

Bu gördüğüm rüyaların hepsini sabah ezanından önce gördüm. Sizlerle de paylaşmak istedim.

Daha önce yazmıştım. Rüyamda kıyametin koptuğunu ve mahşerde toplandığımızı anlatmıştım. Orada insanlar saf saf dizilmişlerdi ve her grubun önünde melekler cennete gireceklerin isimlerini okuyorlardı. Ben de acaba benim adım okunmayacak mı diye endişeleniyordum. Çünkü insanlar zümre zümre ayrılmışlar ve cennete gidemeyenleri cehennem melekleri bekliyordu. Cehenneme gideceğim diye endişeleniyordum ama bu korkumun sebebi aslında Allah Teala'ya karşı mahçup olmaktan ve peygamber efendimizin istediği gibi bir ümmete mensup olamamış olmaktan korkmamdı. Nihayet melekler benim de adımı okudular. O an çok sevinmiştim ve beyaz mermerden yapılmış yüksek kemerli bir kapıdan bembeyaz bir nurun aydınlattığı cennetin içine alındım. Orada bir melek beni karşıladı ve bir sarayın önüne kadar bana eşlik etti. Sonra yine beyaz mermer bir kapıya getirip beni orada bir başka meleğe emanet etti. Beni getiren meleğe "Sen niye benimle içeri gelmiyorsun ?" diye sordum. O da "Bana verilen izin buraya kadardı." diye cevap verdi. Beni karşılayan ikinci melek bana kırmızı bir gül verdi ve selamladı. Sonra içeri girdik ve beni düzgün sıralar halinde dizilmiş insanların olduğu büyük bir salona götürdü. Orada bir kişinin yanı boştu ve bana "Burası sizin yeriniz, buyrun." dedi. Benim üzerimdeki beyaz elbisenin omuzlarında o anda bazı rütbeye benzer işaretlerin olduğunu farkettim ve meleğe buradakilerin kim olduklarını sordum. Melek de bana "Burası şehitlerin yeridir." diye cevap verdi. Sonra uyandım.

Hayatım boyunca birçok sıkıntı ve keder yaşadım. Hiç yüzüm gülmedi diyebilirim. Ailem bana zulmetti, haksızlık yaptı. İşyerimdeki idareci üzerime bir iftira attı beni işimden kovdu. Annem ve babam beni hiçbir zaman ne bayramda ne de bir güzel günde mutlu etmedi ve istediğim her şeyde kalbimi kırmaktan çekinmediler.

Bu zaman kadar hiçbir tarikata ve cemaate girmek istemedim çünkü peygamber efendimizin yolundan giden ve gerçekten islam için hizmet eden kimseyi bulamadım. Hiçbir zümreye mensup olmak istemediğim için tüm kapılar yüzüme kapandı ama mutsuz değilim çünkü Allah Teala'dan başkasına ihtiyacım yok. Hayat çok acımasız davrandı ve açıkçası hayattan hiçbir beklentim yok.

Askerliğimi asteğmen olarak doğuda yaptım ve aynı odada yattığım arkadaşım Tunceli'de şehit oldu. İlk zamanlar onun için çok üzülmüştüm. Birkaç hafta sonra bir gece onu gerçek hayatta bir sokakta yürür gibi aynen rüyamda gördüm. Ona "Sen şehit oldun biliyorsun değil mi ?" diye sordum o da "Evet biliyorum." dedi. Sonra ona "Nasılsın iyi misin ?" diye sordum. O da "Ben burada çok rahatım." dedi. Sonra ona "Peki sen istediğin zaman bizim aramıza gelebiliyor musun?"diye sordum. O ise "Evet bize izin var." diye cevap verdi. O rüyadan sonra arkadaşım için çok sevindim ve bir daha üzülmedim. Allah Teala onu cennetine kabul etmişti.

Aradan birkaç zaman geçti ailem ve iş hayatım gerçekten çok kötüydü ve ben çok üzülüyordum. Sürekli bana zulmedip hakaretler ediyorlardı ama ben sabredip Allah'a sığınıyordum. Çok üzüldüğüm bir gece rüyamda melekler beni bembeyaz nurla kaplı bir tahtta oturan bir zatın yanına götürdüler. Yüzü nurla kaplıydı ve bembeyaz ışıklar saçıyordu. Ona kim olduğunu sorduğumda Abdülkadir Geylani Hz. olduğunu söyledi. Yanına gittim ve eliyle başımı okşayarak "Üzülme oğlum." dedi ve sonra uyandım.

Birkaç hafta sonra yine rüyamda melekler beni üzerinde bembeyaz elbiseler olan ve yüzleri nurla kaplı insanların olduğu bir dairenin ortasına getirdiler. Meleklere "Bunlar kim ?" diye sorduğumda karşımdakilerin sahabeler olduğunu ve beni de aralarına aldıklarını söylediler. Benim üzerimde de onlarla aynı elbiselerin olduğunu gördüm. Sonra uyandım.

Aradan yine birkaç hafta geçti. Bu sefer rüyamda Abdülkadir Geylani Hz.'lerinin türbesinin önüne gittim. Orada beni çok sevdiğim dedem,annanem ve iyi kalpli olan iki dayım bekliyorlardı. Ama içeri girmemişlerdi. Dedem ve annanem yıllar önce vefat ettiler çok iyi insanlardı mekanları cennet olsun. Dayılarım ise hayatta ve ikisi de çok iyi kalpli müslümanlardır. Hepsiyle selamlaştım ve kucaklaştım. Dedemi ve annemi gördüğüme de çok sevinmiştim. Çünkü ikisinin de cenazelerine gitmeme babam izin vermemişti. Bu sebeple hep içimde onlara karşı bir eziklik ve mahçubiyet taşımıştım. Onlara "Burada ne yapıyorsunuz ?" diye sordum. Onlar da seni bekliyoruz evladım dediler ve sonra uyandım. Orada kötü kalpli annem, teyzem ve diğer kötü kalpli dayımın olmamaları da aslında gayet normaldi.

Bu rüyalarımı hiç kimseye anlatmadım. Gerek de duymadım. Allah'a emanet olun.