Muhammed Şüreymi hazretlerinin rahime-hullahü teâlâ yanına bir gün, sevdiği bir genç geldi.
Ancak üzüntülü bir hâli vardı.
Mübarek zat bunu anlayıp sordu:
- Sıkıntılısın evlat.
- Evet efendim, hem de çok.
- Hayırdır, ne derdin var?
- Şeyy.. efendim.
- Çekinme evladım, söyle.
- Efendim, ben bir kıza âşık oldum.
- Olabilir, kim bu kız?
- Komşumuzun kızı efendim. Evlenme teklif ettim, reddetti. Delireceğim.
- Ona kavuşmayı çok mu istiyorsun?
- Hem de nasıl hocam.
Dergâhın boş bir odasını gösterip;
- Gir şu odaya! O kızın ismini tekrar tekrar söyle.
Delikanlı girdi o odaya.
Başladı kızın ismini söylemeye.
Yemedi, içmedi, “Neriman! Neriman!” dedi durdu devamlı.
Üçüncü günün akşamı, çalındı kapısı.
İçeriden seslendi:
- Kimsiniz?
- Ben Neriman!
Hiç önemsemedi:
- Hangi Neriman?
Kız sinirlendi:
- Canım hangisi olacak? Ben, sevdiğin Neriman. Evlenmek istediğin Neriman.
Tanımaya tanımıştı ama, ona karşı sevgi kalmamıştı ki kalbinde.
Sordu içeriden:
- Peki, ne istiyorsun?
- Canım evlenme teklif etmiştin ya, kabul ediyorum!
Genç, o anda zihninden; “Mademki insan sevdiğinin ismini çok söylemekle ona kavuşuyor. Öyleyse Rabbimin ismini çok söyler, Ona kavuşurum” diye düşündü.
Ve kapıyı açmadan cevap verdi:
- Ben vazgeçtim.
- Sen neler söylüyorsun?
- Evet, seninle işim yok artık.
Kız, meyus hâlde geri döndü.
O genç, o günden itibaren, “Allah” zikri ile meşgul oldu.
Beşinci günde açıldı kalb gözü.
Evliya oldu...

çok düşündürücü bi hikaye degişik versiyonunu duymuştum allah razı olsn

bildiğim bir kıssaydı sağolsın yusuf

Ona kavuşmayı çok mu istiyorsun?
- Hem de nasıl hocam

tşkler güzel olmuş

( bu msj imi okuyana msj attim umarim okur anlayan anladi(canoya) )

vay be şimdiki aşklar yalan olmuş