“O (Müminler) namazlarında huşû içindedirler.”
(Kur’an: Mu’minun/2) sırrına ulaşmak istersen;
• Mescide girince, sükunetle saygılı duruşunu takın!
• Kıbleye dön ve euzu ile şeytanı uzaklaştır!
• Önünde Kâbe’yi, sağında mezaristandaki kabrini,
• Alçakta Cehennemi, yüksekte Cenneti hatırla!
• ‘Allahu ekber!’ diyerek kapıdan gireceğin zaman,
• Koca kainatı yoktan Yaratan yüce Sahibini hisset!
• Artık bırak kalbini, yeryüzünden ötelere yükselsin!

Allah razı olsun.
Namazda huşu için ilk şart koltuğumuzun altında taşıdığımız dünya köpeğini bırakmaktır.
Mevlana ne güzel diyor;
Allah'ım! Namazda gönlümü tam manasıyla. sana veremezsem, ben bu namazı namaz saymam!
Ben, yüzümü Sen'in aşkından ötürü kıbleye çevirdim! Yoksa, bana Sen'siz usanç veren namazı ve kıbleyi ben ne yapayım?
Ben, bu riyalı namazdan öyle utanıyorum ki, utancımdan gönlüme inemiyorum, Sen'i bulamıyorum!
Aslında, gerçekten namaz kılanın melek sıfatlı, melek huylu olması gerekir. Halbuki ben, hala nefse uymuş yırtıcı canavar huyundayım.
Bir kimse, üzerindeki elbisesini bir köpeğe değdirirse, orasını temizlemedikçe namaz kılamaz! Ben ise, nefis köpeğini koltuğumda taşıyıp duruyorum; benim namazımı kim kabul eder?
Benim namaz kılmaktan maksadım odur ki; namazda Sen'i gönlümde öyle bulayım, Sen'inle öyle beraber olayım ki, ayrılık derdinden artık hiç bahsetmeyeyim!
Yoksa, bu nasıl namaz olur ki? Sen'inle oturayım da, yüzüm mihrapta, gönlüm çarşıda pazarda olsun!