Git ve bir güle bak, ama hemen papağan gibi “Ne kadar güzel” deme. Bu sadece insanların sana söylemiş olduğu bir fikir olabilir; çocukluğundan beri sürekli “Gül çok güzel bir çiçektir. Harika bir çiçektir.” sözlerini duyuyorsun. O yüzden bir gül gördüğün zaman, hemen tuşuna basılmış bir bilgisayar gibi “Bu çok güzel” diyorsun. Bunu gerçekten hissediyor musun? Bu senin içinden gelen duygular mı? Eğer değilse, söyleme. Aya baktığın zaman, eğer kendi iç sesin değilse, güzel olduğunu söyleme. Zihninde taşıdığın şeylerin yüzde doksan dokuzunun ödünç alınmış olmasına şaşıracaksın. Ve bu yüzde doksan dokuzluk işe yaramaz çöp içinde kalan yüzde birlik iç ses kaybolup boğulmuş durumda. Bilgili olmaktan vazgeç. Kendi iç sesini tekrar bul.
alıntı

Tamam bulucam.
Zaten ben secicigillerdenim.
Ama birsey güzelse de güzeldir yani.
Mesela Kofte sevmeyen insan var midir ya ?
Herkes sevdigi icin mi sevilir.
Aslinda her köfte bir degildir.
Herkes annemin koftesi dedigine gore
Her anne de kendi stiline gore de kofte yaptigina gore
Himm..
Neyse ben uyuyayim

Bu etki %99 olsaydı sadece bir kaç kişinin yaptığı eylemi kesinlikle iç ses olarak anlamak gerekirdi