Tâbiîn’in büyüklerinden Hz. Atâ diyor ki:

Ubeyd bin Umeyr (r.a.) ile Hz. Âişe (r.anhâ)’nın ziyaretine gittik. Hazret-i Ubeyd (r.a.):

Resûlullâh’da (s.a.v.) gördüğünüz en acâib şeyi bize bildiriniz, dedi.

Hz. Âişe (r. anhâ) vâlidemiz sükût etti. Sonra buyurdu ki:

Gecelerden bir gece Resûlullâh Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem:

“Yâ Âişe, bana müsâade et, geceyi ibâdetle geçireyim” dedi.

“Vallâhi senin yakınlığını severim, seni sevindireni de severim” dedim.

Sonra kalkıp abdest aldı ve namaz kılmaya başladı. Hep ağladı, o kadar ki mübârek göğsü gözyaşıyla ıslandı. Yine ağlamaya devâm etti, mübârek sakalı ıslandı, ağlamaya devam etti ve yer ıslandı.

Sonra Hz. Bilâl geldi, namaz için ezan okudu.

Onu ağlıyor görünce:

“Yâ Resûlallah! Niçin ağlıyorsun. Muhakkak Allâhü Teâlâ senin geçmiş ve geleceğini mağfiret buyurdu.” dedi.

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz:

“Çok şükreden bir kul olmayayım mı?

Allâhü Teâlâ bu gece bir âyet indirdi. Vay bunu okuyup da onda tefekkür etmeyene” buyurdular ve Âl-i İmrân sûresinin:

“Elbette o göklerin ve yerin yaradılışında ve gece ile gündüzün ard arda gelişinde şüphesiz kâmil akıllılar için âyetler var.” meâlindeki 190. âyetini okudular.

Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin(s.a.s) ve ala ali seyyidina Muhammed(s.a.s)

Alemlerin Rabbi olan Allah'a hamd olsun
O öyle Veliy öyle Hamîd'dir.

Allah razı olsun abla güzel paylaşım...

RABBİM razı olsun