Bir başkasından empati aldığımızda ‘hissedildiğimizi hissederiz’. ‘Sorgula, yargıla ve tamir et’ yerine, ‘Keşfet, anla ve katıl’ deriz. Birbirimizle hem dem olabilmek için gözlerimizin birbirine değmesi icap eder. Gözler kalbin aynasıdır. Göz göze bakmak bizi rahatlatır ve dikkatimizi toplayarak sürecin içine alır. Sosyal beyinlerimizin yüz yüze ve göz göze gelmekle geliştiğini unutmamalıyız. Sevdiklerimizden gözlerimizi kaçırmamalıyız. Yüze bakmak duyguya bakmak demektir, seven insanlar birbirlerini yüzlerinden ve gözlerinden okur.
Bugünün teknoloji temelli iletişiminde yüz yüze iletişimin getirdiği sözsüz ve bedensel iletişimi kaçırıyoruz. Bunun sonucunda empati düzeyleri yeni nesillerde giderek düşüyor. Internet etkileşimleri üzerine yeni bir çalışmada katılımcıların birbirlerinin gözlerini doğrudan görebildiği ve göz temasının sağlandığı durumlarda çevrim içi şiddetin ciddi bir biçimde düştüğü gösterilmiş. Görmek ve görülmekle, empati ve ahlak devrelerimiz harekete geçiyor.
İspanyol İç Savaşı'nda savaştığı bir gün yazar George Orwell, bir faşist düşmanıyla yüz yüze gelmiş. Adam eliyle pantolonunu çekiştiriyor, düşen pantolonunu tutmaya çalışıyormuş. Elindeki tüfeği yere indirmiş Orwell ve onu öldürmeyi reddetmiş. Sonra bu olayı düşündüğünde, sadece pantolon nedeniyle ateş etmediğini söyleyecektir. 'Ben buraya faşistleri vurmaya gelmiştim, pantolonunu düşmesin diye tutmaya çalışan bir adam faşist olamazdı, o da bize benzeyen, aynı özden olduğumuz dost bir varlıktı, böyle birini vurmak istemezsiniz'.

kemal sayar

Eywallah

Paylaşımlarınız kayda değer..Zevkle okuyoruz teşekkürler