Bir sohbet meclisinden aklımda kalan bir hatıramı nakledeyim: O mecliste yirmi, belki yirmi beş kişiydik. Yine tasavvuf konuşuluyor, insanın mânen gelişiminden söz ediliyordu. Bir taraftan da çay tepsisinin biri gidiyor, diğeri geliyordu. Yanımda tasavvufa âşina bir arkadaş oturuyordu. Kulağına eğildim, yavaş sesle "Neden bu sohbet meclislerinde ayran veya şerbet ikram edilmez de hep çay ikram edilir?" dedim. Doğrusu ben ondan, "Çay iyi bir içecektir, uykuyu kaçırır, zindelik verir. Sohbet bazen geç saatlere kadar uzar, herkes çay içsin de ayıksın diye çay ikram edilir." cinsinden sıradan bir cevap bekliyordum. Ama öyle demedi. "Bu meclisler birer irfan meclisidir. Ârifler, suyun bile çiğini sevmezler, işte böyle pişirir de içerler." dedi.
Emin Işık, Aşkı Meşk Etmek, sf. 92-93
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Ârifler, suyun bile çiğini sevmezler
Ârifler, suyun bile çiğini sevmezler
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi